De kleuren van La Boca

We hebben een lange reis voor de boeg. Twee vluchten en een lange tussenstop in Madrid. Maar eerst maar naar de luchthaven van Brussel zien te komen.

We gaan met de trein die ons direct naar ‘de kelder’ van de luchthaven brengt. Doordat we het zekere voor het onzekere hebben genomen maar alles zeer voorspoedig verloopt zijn we er erg vroeg en we nemen nog maar een bakkie koffie om de tijd te doden.

Als we onze bagage gedropt hebben, gaan we ook soepeltjes langs security en hebben we nog wat tijd voor onze eerste vlucht vertrekt. We luiden onze vakantie in met ons eerste drankje en daarna brengt Iberia ons in 1u45 naar Madrid.

In Madrid hebben we vervolgens de nodige uurtjes te doden dus we eten lekker wat, scheppen een luchtje en maken ons klaar voor een lange vlucht naar Buenos Aires. In zo’n 12u30 vliegen we naar de andere kant van de wereld. Gelukkig slapen we uiteindelijk best redelijk in het vliegtuig en zijn we niet al te brak als we om 8.30u aankomen op bestemming.

We frissen ons op en zetten voor het eerst voet op Argentijnse bodem. Een bus en taxi brengen ons naar ons appartementje in Palermo, de wijk die bekend staat om zijn vele restaurantjes. Nadat we ingecheckt en gedoucht hebben, voelen we onze magen rammelen en we besluiten in de buurt wat te eten. We vinden een super leuk tentje waar het al snel vol stroomt met Argentijnse gezinnetjes en ouderen die lekker komen lunchen. Als het eten verschijnt blijkt dat we een goede keuze gemaakt hebben! We genieten van het heerlijke maaltje en gaan beginnen aan onze ontdekkingstocht.

Vanmiddag op het programma ‘la Boca’, de wijk die met de nodige waarschuwingen komt. En we zien ook snel waarom. Het is een wijk van contrasten. Een rauwe wijk waar de armoede duidelijk heerst en het voetbal de volkssport is waar men niet omheen kan. Terwijl verderop het stuk van de wijk wat zo kleurrijk is, een ware toeristenplek is geworden waar de prijzen torenhoog zijn en de souvenirwinkels in overvloed. Na nog een flink tochtje met metro en bus (wat is deze stad enorm!) komen we aan in de wijk.

We bekijken het stadion ‘La Bombonera’ dat midden in een wijk ligt en zien werkelijk overal mensen in voetbalshirts. Behoorlijk wat pandjes er omheen zijn in blauw en geel geschilderd, de kleuren van de Boca Juniors. Hier wordt de merchandise in overvloed aangeboden. Op straat komt het rook van straat bbq’s je tegemoet. Het is bijzonder om hier door de wijk te lopen. Een wijk waar ik in mijn eentje iets sneller door heen zou gaan en in het donker helemaal niet zou komen. Het is rauw, het volk fanatiek en in de kleuren van de concurrerende club ‘river plate’ lopen, lijkt me uitermate onverstandig als je hier heelhuids uit wilt komen.

We besluiten het toeristische stuk op te zoeken, het bekendste straatje: ‘El Caminito’. Vrolijke kleuren komen ons tegemoet. Het is werkelijk een prachtig straatje maar jammer dat het zo’n enorme ‘touristtrap’ geworden is. Veel restaurantjes waar een simpel drankje nogal aan de prijs is, kraampjes met toeristenwaar en tangodansers op iedere hoek van de straat. We lopen er doorheen, bewonderen de mooie gebouwtjes en gaan op zoek naar een plekje voor een drankje net uit de grote stroom toeristen. Aangezien het heerlijk warm is en wij net uit het koude Nederland komen moeten we nog even acclimatiseren en zijn dus erg snel uitgedroogd, een drankje gaat er wel in!

Na een korte pauze in het zonnetje besluiten we terug te gaan naar onze eigen wijk. Wederom een reis van een vol uur. Nadat we ons opgefrist hebben gaan we op zoek naar een een tentje om te eten. Niet alleen Buenos Aires is groot, zelfs een wijk als Palermo is al een grote stad op zich! Ik heb mijn research gedaan en een goed restaurantje gevonden op 20min lopen van ons appartement.

Het restaurant blijkt alleen zo populair dat we ruim een uur moeten wachten op een tafeltje. We besluiten dat voor een andere avond te bewaren, we voelen onze lange reis nog wel en willen het niet al te laat maken. We zoeken even verder en belanden uiteindelijk bij de overburen. Ook een leuke tent met een enthousiaste ober en we genieten van een flink maaltje en een lekker wijntje. Als Gijs aan een gaapmarathon begint en ik ondertussen probeer te doen alsof mijn ogen niet dicht vallen is het tijd om te gaan. Zodra onze hoofden de kussens raken vallen we in een comaslaap…..