Being in Beijing

Zo georganiseerd en voorbereid als ik de laatste jaren op reis ga, is er deze keer absoluut niet bij. Dat blijkt ook wel als ik de dag voor vertrek bij de bloedbank zit voor een donatie en de dame die de controle doet me op het malariagebied in China wijst. Door de drukte rond het huis helemaal vergeten te controleren en waar haal je zo last-minute nog een recept voor malariatabletten? De KLM Travel Clinic op Schiphol blijkt de oplossing. We vertrekken dan ook iets eerder dan gepland naar Schiphol en bij de Travel Clinic blijkt dat een noodpakketje volstaat en preventief pillen slikken dus niet meer nodig is. We nemen er eentje mee en zijn daarna klaar voor de reis.

We nemen nog een laatste westerse maaltijd en sluiten aan in de lange rij voor security. De 10-15 minuten die vooraf aangegeven staan, blijken nogal krap gerekend. Op het moment dat het einde van de rij in zicht lijkt worden de afscheidingslinten net even anders geplaatst en moeten we invoegen bij een andere lange rij. Ik geloof niet dat ik er ooit zo lang over gedaan heb om door security te komen. Maar we zijn nogal keurig op tijd, na een laatste drankje gaan we aan boord.

De vlucht zelf verloopt hartstikke soepel en 9,5u later landen we in Beijing. Daar is het op dat moment ongeveer 8.45u ’s ochtends. Na lang wachten op de bagage gaan we richting Beijing Centrum. Vanaf de aankomsthal moeten we met de lift naar beneden naar de Airport Express. Het is een klein liftje en veel gegadigden dus we moeten ons op z’n Chinees naar binnen duwen want anders kom je er nooit in, voordringen is hier normaal. Als we beneden komen staat de trein klaar voor vertrek. Ik maak nog aanstalten om hem te halen maar wordt door een klein mannetje op een klein verhoginkje gecorrigeerd, we moeten wachten op de volgende trein want de deuren gaan al dicht.

Een minuut of vijf later stappen we in de volgende trein en rijden naar Dongzhimen, waar we overstappen op metro lijn 2 naar Qianmen. Als we wegrijden bij de laatste halte voor Qianmen, begint het lampje te knipperen van de halte na Qianmen, Hepingmen. Het zal toch niet? Ja, de halte Qianmen blijkt (op het moment in ieder geval) buiten gebruik. Het is volledig donker en de metro raast vrolijk verder. Vanaf Hepingmen is het gelukkig ook nog prima te doen en we lopen vanaf daar naar ons hostel. Daar aangekomen checken we in. Het meisje achter de balie vindt het allemaal maar wat moeilijk lijkt het en zuchtend en steunend checkt ze ons in, er kan absoluut geen glimlachje vanaf. Niet direct wat je verwacht van iemand die in de hospitality werkt. Nadat we gesetteld zijn, lopen we de stad in.

Tijd voor een Chinese lunch. We nemen plaats in een restaurantje waar we, als we na vijf minuten nog niet besteld hebben, onder toeziend oog van de serveerster een keuze proberen te maken uit de menukaart. We bestellen wat groente- en vleesgerechten en delen deze samen. Er loopt behoorlijk veel personeel rond, waarbij blijkbaar iedereen zo zijn taak heeft. Het eten wordt door een ober uit de keuken richting onze tafel gebracht, waar vervolgens een serveerster het van hem aanneemt om het daadwerkelijk op onze tafel te zetten.

We kijken om ons heen. Een aantal grote ronde tafels zijn gevuld met Chinese families, waar het veelal een af en aan geloop is van familieleden. Op vrijwel geen enkel moment lijkt iedereen tegelijk aan tafel te zitten. Aan andere tafels zien we stelletjes zitten, waarvan de meeste vooral naar hun telefoon staren. Een stelletje zegt werkelijk geen woord tegen elkaar, het meisje staart voor zich uit terwijl de jongen bijna in zijn telefoon zit. Een ander stelletje praat daadwerkelijk met elkaar en neemt gezellig de tijd om wat te eten. De tafelmanieren zelf, zijn iets anders dan we gewend zijn. De jongen heeft een groot stuk vlees met bot in zijn mond gestopt en zit hier met open mond op te kauwen terwijl hij naar ons kijkt. Geen smakelijk gezicht.

Hier zijn ze niet echt van het genieten en het lange natafelen. Het is meer een kwestie van het eten snel naar binnen schuiven en door. Als wij klaar zijn gaan we ook op pad. Het is druk in de stad en we zien veel Chinezen met vlaggetjes in hun hand of op hun wang. We vermoeden dat het een feestdag is en ons vermoeden blijkt later ook wel te kloppen.

Vandaag gaan we te voet naar het temple of heaven park met de Hall of Prayer for good harvest, die in naamgeving weinig te raden over laat. Het zijn stiekem best afstanden die je hier aflegt en niet alle stukken van de stad zijn even interessant om te voet te verkennen dus we pakken de metro terug en eten bij ons in de buurt bij een leuk Chinees tentje een kom noodles, wat lamspiesjes en een paar gestoomde dim sum hapjes.

We hadden vandaag moeite om de ogen open te houden en rond 20.45 trek ik het ook echt niet meer. Na een douche kruipen we onder de wol en nog voor mijn hoofd goed en wel het kussen raakt, ben ik al vertrokken en ik word de volgende ochtend ook pas om 8.30u wakker…..