Hallelujah! Oftewel de drie hoogtepunten van El Chalten….

De afgelopen drie dagen in El Chalten waren ongelooflijk mooi. Ik heb moeite om het in woorden vast te leggen, maar ga mijn best doen….

De eerste dag hebben we de route Laguna Torre gehiked. Een wandeltocht van 9km, met een medium moeilijkheidsgraad. In drie uur wandelen we naar het eindpunt.

img_2568

Een fantastisch mooi uitzicht op de Cerro Torre is onze beloning. We lunchen aan het gletsjermeer. Het is plaatje van de lonely planet gids die we nu voor ons zien. Maar in werkelijkheid nog mooier dan we durfden te dromen. Drie scherpe pieken en een meer met afgebroken ijsstukken van de gletsjer. Een bezoekje valt en staat natuurlijk met het zicht en wij hebben het geluk het redelijk goed te treffen. Geen perfect heldere lucht, maar de toppen laten zich zien! Wat een onbeschrijfelijk mooi gezicht.

img_2595

We wandelen naar beneden en terug in El Chalten komen we bij in de Vinerio. We eten thuis en door de intensieve dag en ietwat korte nacht ben ik kapot en moet vroeg mijn nestje in.

De tweede dag wagen we ons aan een moeilijkere klim met een nog mooiere beloning. De route Laguna de Los Tres staat te boek als een zware, waarbij een goede conditie vereist is.

img_2625

Het eerste stuk is direct een steile klim, na verloop van tijd wordt het makkelijker, maar vooral de laatste kilometer is een pittige. We klimmen 400meter in 1km, pittig maar ook een schitterende uitdaging met een nog mooiere beloning. Toen we vertrokken hadden we ernstige twijfels of we de top van de Fitz Roy überhaupt zouden kunnen zien. Onderweg passeren we een heel divers landschap, wat deze tocht tot de mooiste maakt die we gedaan hebben. We passeren zelfs beekjes met super helder water, niet alleen drinkbaar maar lekkerder dan het gemiddelde kraanwater.

img_2618

De bewolking is hardnekkig maar hoe dichterbij we komen, hoe meer ie zich laat zien. Halverwege onze pittigste klim naar boven is ie op zijn allerbest! Fitz Roy in volle glorie. We hebben ongelooflijke mazzel gehad! Wat een adembenemend mooi uitzicht en wat een ervaring! Het voelt nog heel onwerkelijk.

img_2655

De afdaling doen we in drie uur en we duiken het stadje in voor een beloning!

De derde dag gaan we voor een moeilijke hike van 10km met als beloning het uitzicht op zowel de Fitz Roy als de drie toppen waaronder de Cerro Torre. Het belooft een heldere dag te worden, beter dan we tot nu toe gehad hebben. We beginnen met enige lood in onze schoenen, we voelen de kilometers van gisteren nog in onze benen.

img_2752

Deze tocht is een klim van vrijwel begin tot eind. Er staat 4 uur voor de tocht maar wij berggeitjes doen het uiteindelijk in 2,5 uur. Het is zwaar maar 100% de moeite waard. Wat een pittige tocht en ik moet toegeven, het pad is minder afwisselend dat de route naar de Fitz Roy maar nog steeds hele mooie plaatjes en de beloning is ongekend.

img_2754

Naar onze mening hebben we het in de juiste volgorde gedaan, door eerst de twee afzonderlijke hoogtepunten te zien en daarna alles samen in de laatste hike.

img_2750

Als we op het uitzichtpunt zijn blijven we kijken naar de top naast ons. Er loopt een pad waar best wat mensen op lopen en hoewel we denken dat het uitzicht niet beter wordt, kunnen we de verleiding niet weerstaan. We besluiten te beginnen aan de klim. Het is al snel een pittige klim, maar dat kunnen we aan.

img_2712

Hoe hoger we komen, hoe steiler het wordt. Ik begin een beetje mijn twijfels te krijgen omdat steile afdalingen nooit mijn ding zijn. We klimmen in korte tijd een enorme hoogte en als we de rand van rotsen en de eerste sneeuw bereiken begin ik te haperen.

img_2713

Ik zoek een goede plek om me vast te houden. We stellen vast dat het misschien niet slim is om door te gaan. Als er iemand naar beneden komt die lovend is over het uitzicht, wil Gijs zich er nog wel aan wagen. Ik bedank voor de eer en zeg dat ik daar op hem wacht. Ik durf niet verder. En terwijl ik een plekje probeer te vinden tussen de rotsen om even te zitten, wordt het me te veel! Ik kijk om me heen en hoe prachtig dat uitzicht ook is, het enige gevoel dat me bekruipt is paniek. Voor het eerst in mijn leven heb ik hoogtevrees! Ik weet niet wat me overkomt….

Tranen die ik niet kan verklaren springen in mijn ogen en ik wil alleen maar naar beneden, maar durf niet. Uiteindelijk is de drang om veilig beneden te staan overheersend en ik probeer me voorzichtig tegen de steile rotswand naar beneden te laten zakken. Gijs helpt me naar het punt waarop het weer normaal te lopen is voor mij. Eenmaal terug op het uitzichtpunt zijn we blij met onze detour want de lucht is nog helderder en we hebben het uitzicht nu op zijn best.

De route terug is bijna alleen bergafwaarts. In twee uurtjes staan we weer in El Chalten en duiken we de vinerio in. We proosten op onze overwinning!

img_2758