In vogelvlucht

Dag twee in Mendoza staat in het teken van iets heel bijzonders. Iets wat al heel lang op mijn bucketlist staat maar er nog niet van gekomen is. Vandaag gaat het echter gebeuren….paragliden!

Om iets over 10 worden we opgehaald bij ons hostel door de instructeur. Een vriendelijke kerel. We rijden eerst naar de landingsplaats waar we zijn collega oppikken. Met zijn vieren rijden we de berg op, behoorlijk steil en hobbelig en dicht langs de afgrond. Ik ben blij dat ik zelf niet via deze route naar beneden hoef, want dat lijkt me toch best spannend.

Eenmaal boven gaat het allemaal vrij snel. Ik word in een constructie gehesen met een stoeltje om straks lekker op te zitten. De parachute wordt klaargelegd en als we bijna zover zijn vertelt de instructeur dat we zo naar voren zullen lopen, naar achteren en terug naar voren en dan los moeten komen. Ik mag pas gaan zitten als hij het zegt. De wind is sterk, het ritueeltje van naar voor en achter lopen halen we niet eens.

img_3013

Ik zet nog geen twee stappen en we zitten al in de lucht! Wat een bijzonder gevoel!

Ik ga zitten in mijn stoeltje en het enige wat ik kan doen is vol verwondering om me heen kijken. We zitten binnen no time erg hoog (hoor ik achteraf van Gijs, zelf voel je dat niet zo sterk).

img_3016

Ik kijk naar de bergen en naar de stad en hoor niets anders dan de wind en de geluiden van het paragliden zelf. Zelfs in de lucht voelt het surrealistisch, maar het is echt: ik vlieg!

Voor mijn gevoel veel te snel, maar toch na een dikke 25 minuten zetten we de landing in. Ook dat gaat rap en voor ik het weet sta ik met beide beentjes weer op de grond. Nu voel ik wel een lichte misselijkheid maar die trekt ook wel weer weg. Gijs is ondertussen met de auto weer terug naar beneden gebracht en samen wachten we op de foto’s en video die de instructeur tijdens de vlucht gemaakt heeft. Een mooi aandenken aan een vlucht die nog steeds onwerkelijk voelt!

De instructeur zet ons bij het hostel af, waar ik omkleed voor we weer aan ons middagprogramma beginnen. Omdat we gisteren niet alles hebben kunnen doen wat we wilden, pakken we weer de bus naar Maipu om nog een wijnboerderijtje mee te pikken.

We kiezen voor Trapiche waar we gisteren te laat aankwamen. Helaas blijkt bij aankomst dat proeven vandaag niet mogelijk is vanwege een evenement. We balen wel een beetje! We hebben geen fiets en beperkte tijd en de wijnboerderijen liggen stiekem toch wel een stukje uit elkaar. We lopen naar de grote weg, liften een klein stukje mee met de bus en komen aan bij Domiciano. Een hele mooie wijnboerderij.

img_3058

We krijgen een korte rondleiding en een klein proeverijtje. Het meisje vertelt vol enthousiasme en heeft verstand van zaken.

img_3059

We genieten nog lekker van een laatste wijntje hier voor we terug gaan naar Mendoza.

img_3061

Vanavond hebben we om 21u de nachtbus naar Buenos Aires, waar we onze vakantie afsluiten. Deze bus is echt superluxe en we slapen dan ook heerlijk!