Lovely Salida…en mijn eerste echte mountainbiketrail

Daar zat ik dan, zondagochtend uurtje of 9 in …… Salida. Ik drink ‘Brown Dog Coffee’ en ontbijt met granola. Amerikaanse stijl, een beetje yoghurt en genoeg granola voor drie personen. Ik doe een poging een boek te lezen maar zit vooral uit het raam te staren, uitkijkend op dit ultiem schattige bergdorpje: echt small town America! Ik vind het schitterend. Het is nog rustig op straat en naast de typische Amerikaanse bakken die voorbij rijden, spot ik vooral veel mountainbikes: Colorado is absoluut het sportiefste en meest fietsvriendelijke deel van de VS. Love it! En de sfeer is hier heel relaxed.

Het weer is heerlijk, ik kan hier lekker nazomeren. Nog even de vitamine D bijtanken die de afgelopen weken in het regenachtige Nederland ontbraken.
Kortom: een prachtige omgeving om te fietsen, relaxte sfeer, zonnetje en lekkere koffie. Als je daarmee niet in een vakantiestemming komt weet ik het ook niet meer.

Maar hoe kwam ik hier? Ja toen Boulder niet direct een optie bleek vanwege volgeboekte accommodaties ging ik verder kijken. Salida stond op mijn to-do list als derde dorp om aan te doen maar ik had wel behoefte om de stad uit te gaan en even de natuur op te zoeken. Er was plek in een leuke hostel een er ging een bus dus: plan vastgesteld.

Op naar het busstation (vlak bij mijn hostel in Denver). Ticket gekocht, bagage gedumpt en nog een paar uurtjes te besteden in Denver. Tja wat ga je dan doen? Naar het Art Museum natuurlijk.

Dus ik begin aan mijn wandeling richting het museum en doe direct mijn goede daad van de dag. Een vrouw loopt met een trolley te zeulen met daarop een mand vol met toiletartikelen. En natuurlijk valt die eraf op het moment dat ze het stoepje afstapt. Resultaat: de complete inhoud van de doos ligt verspreid over straat. Dus ja dan help je even. Waarop zij het record voor het aantal ‘o gosh, thank you so much’ in twee minuten verbrak. Ze had duidelijk haar dag niet. Volgens haar was het niet zozeer ‘one of those days’ maar ‘one of those lives’. Hoe dan ook was ze me dankbaar tot het punt van ‘tearing up’ maar ja ze was dan ook wel een echte Amerikaanse.

Ik vervolg mijn tocht met een kleine detour vanwege een evenement en kom aan bij het museum. Waar ik vervolgens vergeet dat Anita zo lief was geweest me alvast een ICOM kaart te lenen. Suf! Maar ok, dat mocht de pret niet drukken. Hele gevarieerde tentoonstellingen; van bronzen cowboybeelden tot een hedendaagse kunstenaar uit Denver met een realistische stijl en Japan geïnspireerde werken tot pop-art. Zeker de moeite waard. Op de terugweg had ik me vergist in de tijd dus was iets te vroeg terug en heb nog maar een rondje door de stad gelopen. Het is vrij open (brede straten) en modern. Ik heb nu alleen de grote straten gezien met veel ketens en weinig charme. Denver heeft vast meer te bieden maar tot nu toe niet super indrukwekkend.

Ik was dus op tijd terug bij de bus en moest even mijn bagage ophalen. Op de een of andere manier trekt zo’n station toch echt bijzondere types aan. Een klant in de rij was duidelijk niet helemaal 100% en onverzorgd. Hij stonk zelfs zo dat de vrouw achter de balie besloot iets van een luchtverfrisser te sprayen en hem te vragen achteruit te stappen. De figuur daarna met zijn radio hardop aan en zijn acht plastic tasjes, losse plaids en stokken was al niet veel beter. Ik dacht even: o man met wat voor mensen zit ik straks in de bus? Maar dat bleek mee te vallen.

En wat een busrit was dat! Ik heb mijn ogen uitgekeken, wat een prachtig uitzicht. Een ruim 3 uur durende rit door berglandschap met stukken red rocks en een paar van de grote jongens (zoals Mt. Princeton) op de achtergrond. De bus rijdt vervolgens door Salida naar een uithoek, dus ik heb nog een wandeling terug te gaan maar het was te doen. Ik had al gereserveerd bij een schattig hostelletje en dus verzekerd van een bed. Na een beetje verkennen was ik daar toch weer vroeg te vinden. Maar het resultaat mocht er wezen: met een kleine onderbreking toch eindelijk een uurtje of 10 slaap kunnen pakken.

Zoals gezegd vanochtend dus lekker rustig opgestart, een beetje rondgestruind en daarna naar de bike shop. Daar heb ik mezelf een goede mountainbike aan laten meten en me laten adviseren over de beste trails voor beginners. De beste bleek het verste weg te beginnen en vergt nog een fikse klim naar boven maar dat durf ik aan. Laat ik maar vast even zeggen dat je conditie op Nederlandse hoogte zich niet direct laat vertalen naar de ruim 7000ft (oftewel meer dan 2000m) hoogte waarop Salida zich bevindt. En de klim was fors! Af en toe een break was dus toch wel nodig. En toen moest de trail nog beginnen! Maar dat was het 100% waard. Ik ben een complete amateur, niet te zuinig en zit zelfs na een ‘beginner trail’ behoorlijk onder de schaafwonden maar het was geweldig!

Aan het begin van de trail had ik al een boomknuffel moment. Net nadat ik tegen mezelf had gezegd dat ik niet te schijterig moest doen en het pad de snelheid moest laten bepalen ging ik dus fullspeed naar beneden. Bedacht me net hoe lekker dat was toen ik de bocht voor me zag die ik met die snelheid onmogelijk kon maken. En ja hoor in een reflex doe je dan wat je gegarandeerd onderuit laat gaan: vol beide remmen indrukken! Dan is die boom ineens heel dichtbij….. Zo heb ik nog een paar kleine missers gemaakt; een bochtje net niet helemaal goed nemen etc. Om vervolgens nog een grote smakker te maken waarvan ik wist dat het fout zou gaan toen ik de bocht zag. Maar het was zo’n mooie S-bocht met een flinke daling een mooie klim in de tweede bocht en twee veel te grote rotsblokken, te dicht op elkaar voor de extreme amateur die ik ben ;-). Ik zag hem en ik dacht: dit kan alleen maar fout gaan. En vervolgens dacht ik, maar ik moet hem echt proberen anders krijg ik daar zeker spijt van!

Dus ja daar ga je dan: vol op je snufferd! Maar nee, geen spijt. Gelukkig was het wel het einde van de trail want mijn hand had me toch wel goed opgevangen dus comfortabel was het niet meer. Ik geloof dat ik nog even moet oefenen voor ik naar de moeilijkere trails kan, maar geslaagd was het zeker en wat een uitzicht onderweg!

Nu ik mijn schaafwonden verzorgd heb, ga ik maar eens mijn fiets terugbrengen en iets drinken van een lokale brouwerij! Dat heb ik wel verdiend!