Over files en tour-ergernissen: de Chinese Muur tijdens ‘Golden Week’

De derde dag is er een waar ik vol verwachting naar uitgekeken heb. Vandaag gaan we naar de Chinese Muur. We hebben vanaf het hostel een tour geboekt naar Simataї en om 6.30 moeten we klaarstaan om opgepikt te worden door een bus. Het is nog donker en stil in het hostel als we naar buiten stappen en we wachten in de straat. Een kwartier later zien we een bus waar we al vanaf het begin af aan op uitkijken vol stromen met chinezen en westerse toeristen. Net als we denken ‘zou het dan toch onze bus zijn?’ komt er een vlaggetje aangerend met een Chinese gids eraan. We stappen in de bus.

Onderweg pikken we nog vele mensen op en moeten we op een gegeven moment zelf overstappen naar een andere bus en gids. Het duurt dan ook erg lang voor we überhaupt goed en wel op pad zijn. De tour is inclusief ontbijt, dit blijkt een voorverpakt ‘brood’ te zijn dat nergens naar smaakt en zonder beleg. Daar krijgen we een flesje water bij. Zodra we eenmaal rijden pakt de gids, een jong ogende meid, de microfoon. Ze begint direct te vertellen hoe druk zij het vanochtend wel niet gehad heeft en dat het vanwege de Golden Week, een ‘national holidayweek’ veel drukker is dan anders en we daarom in plaats van 2u nog wel 3,5u onderweg zijn. Dat betekent dat we pas laat bij de muur zijn. Na aankomst zullen we eerst gaan lunchen en daarna kunnen we de muur gaan beklimmen.

De bus stopt bij Watertown, een kunstmatig dorpje dat circa drie jaar geleden gebouwd is voor de toeristen. Met name de Chinese toeristen komen hier toch wel op af. We stoppen op een pleintje waar onze gids voor de derde keer uitlegt dat we de kabelbaan kunnen nemen. Een enkeltje naar boven, naar de 8e toren en dan naar beneden lopen of andersom naar boven lopen en met de kabelbaan naar beneden. Natuurlijk kun je ook zowel naar boven als beneden lopen maar gezien de beperkte tijd besluiten we toch de kabelbaan omhoog te nemen.

Onze gids, je mag haar Nancy noemen, heeft blijkbaar in die 3,5u in de bus niet kunnen bedenken om alvast te inventariseren wie wat wil doen en het geld voor de kabelbaan te innen, want dat moet ze ter plekke nog gaan doen. Ik snap alweer vrij snel waarom ik niet gemaakt ben om met een groepsreis mee te gaan. Heerlijk inefficiënt op deze manier. Nou moeten we weer wachten tot ze iedereen gehad heeft en de kaarten gehaald voor ze ons naar het restaurant brengt voor de lunch. We schuiven aan in een restaurant aan een tafel met een grote draaiplateau waar verschillende gerechten op voorbij komen. Prima maaltje verder.

Na de lunch moeten we weer op de shuttle bus wachten. Onze, nog altijd gestreste, Nancy probeert ons voorbij de rij te krijgen maar we moeten gewoon aansluiten, net als de rest. Aangezien we niet allemaal in een bus passen moeten we boven weer wachten op de rest zodat ze nog even uit kan leggen dat we om 17.30 weer verzamelen waar we nu uitgestapt zijn. En dan mogen we eindelijk ‘los’.

Met het kabelbaantje gaan we naar de 8e toren. Ook op de muur zelf is het natuurlijk weer heel erg druk, maar we staan er gewoon: op de Chinese muur! Het lijkt vrij onwerkelijk en voelt in eerste instantie niet zo bijzonder. Als je erop staat lijkt het gewoon een klein muurtje met hier en daar een torentje.

Maar als je om je heen kijkt merk je pas hoe groots het is en hoewel je het geheel nooit helemaal kan overzien (het is tenslotte 8800km) is het toch wel echt heel bijzonder om hier op te lopen.

We lopen eerst door naar toren 10 en vervolgens terug naar 1. Het enige wat een beetje aan het idyllische van het belopen van de muur afdoet, is de drukte.

Achteraf gezien hadden we het best zowel heen als terug kunnen lopen want we halen het wel heel erg makkelijk in de tijd. Geloof dat de gids de looptijd vrij ruim genomen had, maar dat weet je van tevoren natuurlijk nooit zeker.

Als we terug zijn bij de verzamelplek raken we aan de praat met een Australische toerist. Ze moet vannacht nog terugvliegen naar Australië en hoopt maar dat de busreis terug een stuk soepeler verloopt dan heen. Helaas voor haar (en voor ons), blijkt het tegendeel het geval. We gaan voor de tweede keer vandaag heerlijk filerijden. Hoewel we om ongeveer 18u vertrekken komen we uiteindelijk pas rond 22.30u thuis. Gelukkig kunnen we nog ergens terecht voor een maaltijd en we besluiten dan ook lekker te gaan zitten voor een ‘hotpot’ een soort Chinese fondue waar we paddenstoelen, kool, noedels, aardappelen en vlees in koken.