Socializen met Amerikanen

Ik ging naar bed met een grijns op mijn gezicht. Wat een heerlijke dag gisteren! Ik stond op met het gevoel dat ik ieder moment van mijn stokje kon gaan, zo weinig had vanaf vertrek gegeten (ik kreeg gewoon echt niet meer weg). Dus mijn nog vage plannen om te gaan ziplinen verplaatste ik daarmee maar naar de ijskast. Dat kan nog op meer plaatsen en ik hoef ook niet alles in de eerste dagen te doen. In plaats daarvan besloot ik dat dit een chill-dag ging worden. Dus rustig opstarten met een ontbijtje bij Cafe Dawn. De place to be in dit dorp en dus heerlijk levendig. De koffie en chai mag er wezen, maar ik blijf het fascinerend vinden hoe weinig vers het eten is. Ik had oatmeal maar dat komt dan dus gewoon uit een magnetronbakje! Hier de normaalste zaak van de wereld.

Na een kleine wandeling heb ik vervolgens het grootste deel van de dag aan het water doorgebracht. Zittend op de rotsen naast de rivier, in het zonnetje en wat sudoku’s, kijken naar al dat voorbij komt getubed, gesupt, gekayakt en geraft.
Heerlijk ontspannen. Natuurlijk heb ik deze zonsessie onderbroken voor een Amerikaanse lunch met een burger en toen ik genoeg had van de zon ging ik terug naar de hostel.

In de gemeenschappelijke ruimte werd ik direct aangesproken door mijn nieuwe kamergenoot, die mijn naam al (min of meer) wist. Heerlijk vind ik dat van die hostels waar het personeel je naam leert en gebruikt! Hoe dan ook ze bood me gelijk een biertje aan en al snel schoven er nog twee kerels aan, samen met de mysterieuze gitaarspeler in de hoek hadden we het ‘team’ voor de avond. Bijzonder interessante mensen moet ik zeggen.

De mysterieuze gitaarspeler, Matt bleef een beetje een mysterie maar duidelijk was wel dat hij er nu al een pittig leven op had zitten. Waarin hij o.a. behandeld werd voor schildklierkanker en nu genezen is. Daarnaast hadden we Lindsey, uit Boulder. De initiator van de avond, feminist en op en top lesbienne. Met schitterende verhalen te vertellen die ik hier niet kan herhalen. Daarnaast nu min of meer ‘fugutive’ omdat ze haar omgangsverbod met een ex verbroken had twee dagen voor het afliep (zij zat er zelf in haar berekening naast). Ze zou de dag erna horen of dit gevolgen ging hebben. Spannende tijd dus en een opmerkelijk verhaal dat ze ons gelukkig pas aan het einde van de avond vertelde 😉

Dan was er Joa (nee da’s geen typefout, er hoort hooguit nog een h achter). Ooit getrouwd met zijn highschool sweetheart, kids en inmiddels gescheiden. Uit Iowa blijkbaar de ‘corn state’ als ik het zo hoor. Volgens hem iets waar de mensen nogal trots op zijn, denkend dat ze een mooi voedingsmiddel produceren maar velen niet weten dat de daar geproduceerde mais alleen tot syrup verwerkt wordt of wordt gebruikt als voeding in de bio-industrie (natuurlijk aan dieren die dit van nature helemaal niet moeten eten). Tot slot was er onze gymnast en nu gymnastiek coach. Weet zijn naam helaas echt niet meer, terwijl wij de avond afgesloten hebben. Hoe dan ook traint ie jonge meiden, soms ware talenten in ieder geval op behoorlijk niveau. Hij bleek eerder met een Nederlandse vrouw samen gewerkt te hebben, maar was geen fan van haar. Ze waren het geloof ik niet helemaal eens over de trainingsmethode. Kortom: een stel interessante figuren.

We zijn samen gaan eten en vervolgens een kroeg ingedoken waar ik natuurlijk een keer moest ervaren hoe het is om te poolen in en echte Amerikaanse bar tegen grijze mannetjes die daar vaste gasten waren. Zwaar verloren natuurlijk, had ik al jaren niet meer gedaan en nooit echt serieus gespeeld. Maar het was leuk! Natuurlijk hoorde daar ook een potje shuffleboard bij. Waarop dronken, grijze man zonder naam ons wel zes keer kwam vertellen hoe duur dat bord wel niet moest zijn geweest en dat dat dus eigenlijk niet kon! Letterlijk tot zes keer toe. We hebben hem dan ook zes keer vriendelijk aangehoord.

Een van de andere mannetjes herkende me nog van de dag daarvoor (small town USA!) toen ik bepakt en bezakt het dorp binnen kwam struinen voor zijn winkel met raftboten langs en hij me groette. Hij vond het helemaal geweldig en had zelf ook ooit gebackpackt. Toen we uitgespeeld waren, zijn we terug gegaan. Nog even bij het hotel buiten gezeten en na gekletst, tot druppelsgewijs de rest afviel. Op een gegeven moment vond ik het ook wel mooi geweest want ik wist dat de volgende ochtend een vroege zou worden…..

En ja dat was het. Vandaag stond in het teken van de reis naar mijn volgende bestemming…..Boulder! De bus naar Denver vertrok al om 8.00u vanaf diezelfde locatie buiten het centrum. Ik rekende dus op een wandeling van circa 40 min, tijd om een buskaart te kopen en ruim op tijd te zijn. Gelukkig ging dat allemaal goed. Deze keer ging ik door naar het treinstation i.p.v. Het busstation. Ik moet zeggen: daar hebben ze iets moois van gemaakt. Voelde me bijna misplaatst zo chique! Hier heb ik eerst snel even een hotel (bij gebrek aan een hostel) geregeld om vervolgens de bus naar Boulder te pakken. Dat ging reuze snel en soepel. Eenmaal aangekomen is het dan op jacht naar het adres dat net niet meer op de kaart staat. Denk je al razendsnel 28th St gevonden te hebben lopen de huisnummers maar van 200 tot 395 en laat ik nou 800 nodig hebben. Maar het is dan natuurlijk niet zo dat de straat automatisch verder loopt als je oversteekt want daar loopt het dan gewoon dood. Dus….altijd even puzzelen, maar gelukkig nog best snel gevonden. Inmiddels was het ook behoorlijk heet en het zonnetje lachte me tegemoet. En wat een leuk hotel. Een zero-waste hotel dat echt op alle fronten probeert zo min mogelijk onze planeet te belasten. Mooi initiatief! Leuk, kleurrijke entree, zwembadje etc. Helemaal niet slecht. Ik heb nu voor een nacht geboekt omdat het qua locatie nog wel een stevige, 45min durende wandeling van het centrum is en de hoeveelheid gratis te lenen fietsen nogal beperkt is. Hoe dan ook: na een douche ben ik richting centrum gelopen om de boel te verkennen. Hoe dat is bevallen? Dat komt de volgende keer!